GUERRAS
páreceme mentira que aínda haxa guerras no mundo, tantos adiantos ,para que? se sigue haber fame e guerras
fai tempo escribín esta poesía, espero que vós guste
Po no horizonte.
Fume tralas montañas.
Forte estrondo nos oidos.
Sangue vermello por veludo.
Homes que parecen homiños
camiñando, voando,
no fondo do ecéano.
Corren, paran, sofren, avanzan.
Caen, ás veces enteiros
outras esnaquizados.
Pernas, brazos,ollo, vísceras.
Revoltallo de humanidade
Mulleres que os seguen, os emulan, choran.
Nenos que a escola fanna no cuartel.
Como, pero como, pode neste mundo,
agromar onde queira como a mala herba
que medra sen parar.
A guerra, é a guerra!
A través da historia, da tele, dos pobos, do cine, da vida...
Nunca chega ó fin.
lasrecetasdeteresa dijo
Hola me encantaría entender tu poesía, creo que esta muy bien. Si puedes me la pones en castellano por fa. Besitos.
14 Junio 2009 | 01:52 PM